5694
Listopad 30 przez Saisha
O większości oryginalnych wersji filmów, które opisujemy poniżej mało kto słyszał. Hollywoodzkie przeróbki okazały się zaskakująco dobre i odniosły ogromny sukces komercyjny. Niektóre dorównują oryginałom, inne są od nich zdecydowanie lepsze.

Klatka dla Ptaków (The Birdcage) 1996, reżyseria: Mike Nichols

"Klatka dla ptaków" to adaptacja francuskiego filmu Jean'a Poiret'a „La Cage Aux Folles”. Fabuła wersji amerykańskiej nie odbiega zanadto od oryginału, a odtwórcy głównych ról: Robin Williams (Armand Goldman) i Nathan Lane (Albert Goldman) tworzą na ekranie niezwykle zabawny, niezapomniany duet. Lane i Williams grają parę gejów z wieloletnim stażem. Prowadzą klub dla transwestytów o nazwie "Birdcage" i wychowują wspólnie Vala, syna Armanda (owoc heteroseksualnego wyskoku z młodzieńczych lat). Albert jest rozśpiewaną i kapryśną drag queen, która uwielbia matkować Valowi. Sytuacja nabiera rumieńców, kiedy Val informuje rodziców, że zamierza się ożenić. Wkrótce nietypowa rodzina ma poznać konserwatywnych rodziców jego narzeczonej, Barbary.

Obok Robina Williamsa i Nathana Lane’a w filmie wystąpili również rzadko widywany w komediach Gene Hackman, Diane Weist, Calista Flockhart oraz Hank Azaria. Jeśli jeszcze tego nie widzieliście, obejrzyjcie koniecznie. Świetna zabawa.

Krąg (The Ring) 2002, reżyseria: Gore Verbinsky

Fani horrorów zapewne wiedzą, że to adaptacja japońskiego „Ringu”. Wersja amerykańska, w reżyserii Gore'a Verbinski'ego, jest dość wierna oryginałowi, chociaż to Japońskim twórcom nieco skuteczniej udaje się przerazić widzów.

Niemniej amerykański remake można uznać za udany, zarówno pod względem artystycznym, jak i komercyjnym (100 milionów dolarów zysku). W rolach głównych wystąpili Naomi Watts, David Dorfman i Martin Henderson. Po tym filmie niektórzy do dziś drżą na widok kasety video. Jeśli chcecie kogoś naprawdę wystraszyć, puśćcie mu „Krąg” późnym wieczorem. Efekt murowany.

12 małp (12 Monkeys) 1995, reżyseria: Terry Gilliam

„12 małp” to remake francuskiego filmu krótkometrażowego „La Jetee”. Fabuła wersji amerykańskiej została rozwinięta i znacznie odbiega od oryginału, pewne wątki takie jak np. podróże w czasie pojawiają się jednak w obu filmach. Jest rok 2035. Ziemię opanował śmiertelny wirus, który doprowadził do zagłady ludzkości. Ci, którym udało się przeżyć, kryją się pod ziemią, ale nie przestają marzyć o powrocie do normalnego świata. Więzień James Cole w zamian za obietnicę skrócenia kary podejmuje ryzyko przemieszczenia się w czasie. Wysłany w przeszłość do roku 1996 ma zebrać informacje o pochodzeniu wirusa, by zapobiec tragedii. Przez pomyłkę trafia do roku 1990, do szpitala psychiatrycznego.

W filmie wystąpili: Bruce Willis, Madeleine Stowe oraz Brad Pitt, który koncertowo zagrał jednego z pacjentów i otrzymał nominację do Oscara za rolę drugoplanową. Warto obejrzeć film choćby tylko dla niego.

Zapach Kobiety (Scent of a Woman) 1992, reżyseria: Martin Brest

Za rolę w tym filmie, opartym na włoskiej produkcji „Profumo Di donna”, Al Pacino dostał pierwszego w swojej karierze Oscara. Fabuła wersji amerykańskiej jest dość wierna oryginałowi, aczkolwiek postać kadeta została przez amerykańskich twórców zastąpiona postacią studenta (w tej roli Chris O'Donnell). Charlie (O’Donnell) jest uczniem prestiżowej szkoły, w której uczy się dzięki przyznanemu stypendium. Podejmuje dorywczą pracę z ogłoszenia jako opiekun niewidomego emerytowanego pułkownika (Al Pacino). Jego podopieczny okazuje się gburowatym zrzędą. Pułkownik z pomocą swojego opiekuna chce odbyć ostatnią podróż, użyć życia, a potem popełnić samobójstwo. Podczas podróży po luksusowych hotelach i restauracjach, między chłopakiem a mężczyzną rodzi się przyjaźń, co komplikuje samobójcze plany pogrążonego w depresji pułkownika.

„Zapach kobiety” to zdecydowanie jeden z najlepszych remake'ów w historii kina. Obok Ala Pacino i Chrisa O’Donnella w filmie wystąpili Gabrielle Anwar oraz Philip Seymour Hoffman.

Kadr z oryginalnej, włoskiej wersji filmu "Perfumo di donna".

Prawdziwe kłamstwa (True Lies) 1994, reżyseria: James Cameron

„Prawdziwe kłamstwa” to remake francuskiego filmu akcji „La Totale”. Wersja amerykańska zrealizowana została z większym rozmachem. Główny bohater, Harry (Arnold Schwarzenegger) jest agentem CIA, ale rodzina i sąsiedzi nie mają pojęcia, czym się zajmuje i uważają go za kompletnego nudziarza. Pewnego dnia jego sekret wychodzi na jaw.

Fabuła wersji amerykańskiej jest dość wierna oryginałowi, chociaż filmy różnią się rozłożeniem akcentów: produkcja francuska to bardziej komedia, natomiast Amerykanie postawili na kino akcji, co nie znaczy, że ich wersja nie jest zabawna. W filmie wystąpili także Jamie Lee Curtis, Tom Arnold, Bill Paxton, Tia Carerre oraz Charlton Heston.

Bezsenność (Insomnia) 2002, reżyseria: Christopher Nolan

Film Nolana to remake produkcji norweskiej pod tym samym tytułem. Fabuły obu filmów różnią się jedynie zakończeniem. Will Dormer (Pacino), doświadczony śledczy, wraz ze swoim partnerem Hapem (Martin Donovan), jedzie na Alaskę. Ma się tam zająć sprawą brutalnego zabójstwa siedemnastoletniej dziewczyny. Dormer szybko wpada na trop zabójcy, lecz ten wydaje się znacznie sprytniejszy, niż podejrzewał śledczy.

Podobny kadr z oryginalnej, norweskiej wersji. W roli śledczego szwedzki aktor Stellan Skarsgård. Mimo gwiazdorskiej obsady filmu Nolana (Robin Williams w roli brutalnego mordercy, Hilary Swank w roli młodej policjantki), krytycy nie są zgodni co do tego, która wersja jest lepsza.

Infiltracja (The Departed) 2006, reżyseria: Martin Scorsese

„Infiltracja” to jeden z najbardziej kasowych filmów Martina Scorsese i jak dotąd jedyne oscarowe dzieło tego reżysera. Film jest remakem hongkońskiej produkcji „Infernal affairs: piekielna gra”. Akcja rozgrywa się w południowym Bostonie. Miejscowa policja walczy z przestępczością zorganizowaną i stara się doprowadzić do aresztowania potężnego bosa mafii, Franka Costello (Jack Nicholson). Jeden ze stróżów prawa – początkujący agent Billy Costigan (Leonardo DiCaprio), przenika do szeregów mafii Costella. Billy stara się zdobyć zaufanie Costello, tymczasem inny młody policjant, Colin Sullivan (Matt Damon), robi karierę w policji stanowej. W krótkim czasie dostaje się do grona inspektorów, których zadaniem jest schwytanie Costella. Nikt nie zdaje sobie sprawy, że Sullivan to skorumpowany glina na usługach ściganego mafioza.

Oryginał filmu to porządne kino akcji, Scorsese kładzie większy nacisk na wątki obyczajowe i charakterystykę psychologiczną postaci. Obok genialnych, jak zwykle, Nicholsona i Di Caprio, w filmie wystąpili także: Vera Farmiga, Martin Sheen, Alec Baldwin, Ray Winstone oraz Mark Wahlberg. „Infiltracja” otrzymała łącznie cztery Oscary (najlepszy film, reżyser, scenariusz adaptowany oraz montaż). Wahlbeg dostał nominację za najlepszą rolę drugoplanową.